المومن هو الکیس الفطن، بشره فی وجهه و حزنه فی قلبه، لاحقود و لا حسود، لاوثاب و لاسباب، لاعیاب و لا مغتاب، حفی باهل المکسنتة، مرجو لکل کریهة، مامول لکل شدة، لاینطق بغیر صواب، و لا یلبس الا الاقتصاد، مشیه التواضع، اعماله لیس فیها غس و لاخدیعة، ...............

مومن کیست؟ مومن کسی است که زیرک و با فراست باشد. خوشحال به نظر می‌رسد و اگر ناراحتی هم دارد به این و آن اظهار نمی‌کند. نه کینه‌ورز است و نه حسود، نه به روی این و آن می‌پرد و اطرافیان را رنج می‌دهد و نه با سخنان ناسزا کسی را می‌رنجاند. نه عیب‌جوی مردم است و نه در پشت سر آنان بدگویی می‌کند. نسبت به درماندگان بسیار مهربان و دلسوز است. در هر مشکلی امید یاری از او هست و در هر سختی آرزوی کمک از او می‌شود. جز به راست سخن نمی‌گوید. زندگی و پوشاک او با رعایت اقتصاد و میانه‌روی است و طرز زندگی و راه رفتنش آمیخته با فروتنی است. در کارهای او مکر و زرنگی دیده نمی‌شود. نگاه کردن او آمیخته با عبرت گرفتن است و سکوت او آمیخته با فکر کردن است. از برادر خود (برادر دینی و همنوع) دوری و قهر نمی‌کند و پشت سر او بدگویی نمی‌نماید و درصدد مکر و حقه‌بازی نیست. بر آن‌چه از دستش رفته تاسف نمی‌خورد و خود را ناراحت نمی‌سازد (بلکه از گذشته برای آینده استفاده می‌کند) و امید آن‌چه را نباید آرزو کند ندارد. در سختی‌ها سستی به او دست نمی‌دهد و در آسایش‌ها خود را فراموش نمی‌کند و مغرور نمی‌گردد...................